Przychodzę tu, żeby sobie ulżyć, napisać co mi leży na serduchu. Łzy kapią mi na telefon, a ja chciałabym przestać płakać, ale to jest silniejsze.
Chciałabym być tak mocna i silna, za jaką niektórzy mnie uważają. A niestety wcale taka nie jestem. Jestem płaczkiem i słabiakiem. Nie umiem sobie poradzić ze sobą, ze wszystkim co się dzieje w tej mojej przepełnionej nadmiarem emocji głowie.
Czasem mam ochotę nawrzeszczeć sama na siebie, dać sobie kopa i wbić do łba, że mam się ogarnąć. Czasem uważam się za próżną dziewuchę, pustaka, który przejmuje się wyglądem. A czasem jest mi samej siebie po prostu żal. Żal przez to co przeszłam, przez to ile wycierpiałam i ile cierpię nadal.
Tak, tak. Wiem, powinnam się cieszyć bo udało mi się wygrać z chorobą. Cieszę się, wiem, że miałam dużo szczęścia, którego niektórzy nie mieli. Dlatego mam sama do siebie wyrzuty, sama siebie za to nie lubię, ale nie umiem z tym wygrać. Nie umiem siebie zaakceptować, nienawidzę na siebie patrzeć. Wcześniej łatwiej mi z tym było, wyglądałam ciut lepiej. Teraz mam wrażenie, że jest z dnia na dzień gorzej. Moja twarz zrobiła się stara, wychudzona, asymetrię widać jeszcze bardziej. Patrząc w lustro widzę kogoś, kto jest brzydki, zniszczony, nieszczęśliwy. A jedyne określenie jakie mam na siebie to "krzywy ryj". Coraz bardziej się wstydzę rozmów z innymi, bo zdaje sobie sprawę z tego, jak okropnie wtedy wyglądam, jak bardzo uciekają mi usta. Coraz mniej lubię wychodzić między ludzi, bo nie chcę żeby ktoś na mnie patrzył. Niestety nie da się całkowicie zamknąć w domu. Nieraz patrzę na swoje stare zdjęcia i tak bardzo chciałabym być taka jak dawniej.
Chciałam zrobić coś dla siebie, umówiłam się na rzęsy, dziś byłam u kosmetyczki. I co z tego, że oko wygląda ładnie, skoro krzywej gęby to nie naprawi...nie umiem się z niczego cieszyć. Nie umiem spojrzeć na siebie bez odrazy, krytycyzmu, żalu. Nie umiem powiedzieć o sobie czegoś dobrego.
Mam męża, na którego, czasem myślę, że nie zasługuję. Bo nie dość że jestem paskudna, to mój charakter staje się też coraz bardziej paskudny. Przez to wszystko stałam się taka zgorzkniała, że czasem sama siebie nie poznaję.
Dlaczego to musiało odbyć się takim kosztem? Dlaczego to mnie tak oszpeciło na zawsze? To zabrało mi całą pewność siebie, wiarę w siebie, dobre zdanie o sobie
Dobrze, że mówisz to wszystko tutaj. Słowa wypowiedziane zawsze zabierają trochę ciężaru z duszy.
OdpowiedzUsuńKiedyś, pogrążona w żałobie, w żalu nad sobą i z poczuciem bezradnej rozpaczy płakałam. Mój Wnuk miał wtedy niecałe 4 lata.
Podszedł do mnie, pogłaskał po głowie i powiedział "Babcia, co zlobisz, jak nic nie zlobisz". Kocham go nad życie.
Ilekroć dopada mnie swymi pazurami moja (nie)przyjaciółka depresja, przypominam sobie te słowa. Nie twierdzę, że leczą ze wszystkiego, ale przynoszą mi ulgę. Czasami nie ma wyjścia innego, niż pogodzenie się z tym, co jest.
A dziesięć lat później Wnuk mówi do mnie: "babcia, jesteś sigma", co jak wiem, w ustach nastolatków jest teraz mega wyróżnieniem.
Mąż pewnie mówi Ci podobne rzeczy. To jest lina ratunkowa.
Jażdy po przejściach ma w sobie różne demony.Najlepszy sposób to pszyvholog plus psychiatra Teraz są naprawde sosopy zeby się tego pozbyć.Zyczę więcej optymizmu....i zdrowia.
OdpowiedzUsuńA czy nie da sie zrobic na przyklad jakiejs operacji plastycznej, zeby poprawic Twoj wyglad, zebys mogla poczuc sie bardziej pewna siebie? "Konsultowalas sie z jakims specjalistą, fachurą medycyny estetycznej? Jesli cos bedzie mozliwe, to zaloz dziewczyno zbiorke, uzbieraj kasr i walcz o swoje dobre samopoczucie. Pierwsza wplacę kase😊
OdpowiedzUsuńPrzeczytałam i nie wiem co napisać, ale jestem tu i będę zaglądać z nadzieją na lepsze.
OdpowiedzUsuńElwira
Jestesmy tu tylko na chwile A.Dymna. . Szukajmy tych kilku lepszych chwil wsród ukochanych osob.. Tylko tyle i az tyle..
OdpowiedzUsuńWiesz. Bardzo Cię rozumiem. Bardzo. Wiem co to "krzywy ryj", poczucie niesprawiedliwości i znam rozpacz porannego spojrzenia w lustro. Ty jestes bohaterka. Przeszłaś gola stopa przez piekło. Wyszłaś poranioną, ale blizny zdobyte w uczciwej walce nie szpecą... A ja? Ja tylko poszłam do dentysty. Ot banalny zabieg, który zakończył sie uszkodzeniem nerwów po lewej stronie twarzy. Niestety, nerwy sie nie zregenerowały a ja chodzę sobie z tym "krzywym ryjem", asymetria- lewa strona podniosła mi sie o 2 cm do góry i zwisająca skóra na żuchwie.... Doświadczam miliona emocji- od nienawiści, przez agresje aż po rozpacz. I niestety- nie czyni mnie to lepszym człowiekiem.
OdpowiedzUsuńAle jedno co moge Ci napisać- rozumiem, przez co przechodzisz. Mam kłopot z zalogowaniem sie na konto google, stad pisze z anonima. Kasia.